Duality blues

Afgelopen weekend heb ik het nog maar eens geprobeerd. Zelf een workshop volgen. Ik doe het niet meer zo vaak, want eenmaal van het persoonlijke ontwikkelingspad af en goed gegrepen door het padloze pad van ‘zijn’, zijn er een hoop behoeftes van allerlei ikjes, soms zelfs samen met de ikjes, weg gevallen. Helaas is er eentje teruggekomen. En wellicht was ie er altijd al, maar wordt ie nu pas pijnlijk zichtbaar. Een ware strenge meester. Au.

Dus workshops volgen zoals verbindend communiceren waar in de basis best een heel mooi model wordt uitgelegd, moet ik misschien wel niet meer willen... niet dat ik daar überhaupt iets over te zeggen heb... maar enfin. Naast het model waarvoor ik kwam, kwamen er namelijk ook een hoop goedbedoelde stellingen langs. Over verantwoordelijk zijn voor je eigen gevoelens, altijd een keuze hebben, niets meer moeten en plezier is het summum.

De strenge meester staat bij de eerste woorden al te trappelen. Mijn bescheiden, harmonieuze en, tikkie angstige, ikje gaat echter op de rem staan. Na 1,5 dag neemt de strenge meester zulke monsterachtige en overweldigende vormen aan en braakt letterlijk alles wat ie ervan vindt eruit. Ik kijk er met verbazing naar.

Het doet me denken aan mooie blues en soulmuziek... om maar eens een voorbeeld te noemen... Deze muziek zou niet zijn ontstaan als er niet eerst een dosis prikkels en energie in de vorm van emotionele gebeurtenissen zouden zijn ‘opgeslagen’ achter het velletje van de muzikant. Wat er in die intensiteit uit komt, moet eerst intens binnen zijn gekomen en nog ergens als residu aan de muzikant kleven. Samen met een talent voor muziek in dit geval.

De ogenschijnlijk goedbedoelde woorden in de workshop triggeren een diep stuk in mij. Een draaikolk van sensaties, briesend en brullend. Een diep verlangen naar ware verbinding in de betekenis van vrij, heel, niet afgescheiden zijn...

De strenge meester staat er op momenten echter tussen. Hij staat strijdbaar op de zogenaamde ware kant van de medaille om alle het onwaars aan de overkant af te schieten. Goed bedoeld, maar hij voegt daarmee echter niets anders dan energie toe aan de andere kant van de medaille... waardoor het spel gewoon door gaat.

Blijkbaar is de strijd nog niet klaar.

Vakantie

8.30 uur ’s ochtends. De ligstoelen bij het zwembad zijn bedekt met badlakens. Gereserveerd heet dat. Pannenkoeken, zoete broodjes en gebakken eieren met worst op de ontbijtbordjes. Voor de vorm een blokje meloen erbij. Te dikke en rode dijen en buiken schuifelen langs het buffet. Kinderen met spekkige heupen en bovenbenen. Obers dragen half leeg gegeten bordjes weg en vullen de vuilniszakken met verse etenswaren.

Ik vind er van alles van. Het roept veel op. Een hoop ruis, ergernis en afleiding.

300 hotels schatten we. De doorgaande weg die langs een prachtig strand loopt, is volledig volgebouwd. We slapen en ontbijten in het hotel. Daar laten we het bij. Zelfs de kinderen doen we blijkbaar geen plezier met 6 zwembaden. Na 1 duik houden ze het voor gezien.

Wat een contrast met de week ervoor. Guesthouse Dulce Vida. Wakker worden van de schapenbelletjes in de verte. Hardloopschoenen aan en rennen langs de boerderijen. Een duik in het privézwembad. Een zeer verzorgd ontbijtje, persoonlijk gebracht door de vrouw en dochter des huizes. Met veel aandacht. En de rest van de dag die zich vult met zonnen, zwemmen en tripjes naar oude dorpjes en stadjes, en vooral een beetje mijmeren in de rust van de omgeving.

Wat is het makkelijk om daar te genieten. Een leeg hoofd, inspiratie, mooie gesprekken, ontspanning, het komt vanzelf. Zelfs de jongens voelen de luxe van de plek. Zonder overvloedig aanbod. Mooi in kleinheid en eenvoud.

Dit deed me denken aan een vaker gehoorde uitspraak: ‘het is niet moeilijk om gelukkig te zijn al mediterend op een berg of wandelend in de natuur, maar kun je ook gelukkig zijn als je op straat leeft in Bangkok of simpelweg in de hectiek van alledag? Ligt daarin niet pas echte vrijheid besloten?

Een mooie uitdaging. Waar het me mee achterlaat, is het wonderlijke spel tussen enerzijds het kunnen leven met wat zich aandient en me er niet mee te identificeren, en anderzijds de onmiskenbare voorkeuren in elk individu. Zo zal de keuze voor een volgende vakantie waarschijnlijk opnieuw bepaald worden door de aard van dit beestje. Een groot hotel boeken we voortaan alleen nog maar in een stad.

Gastblogger Tim Koldijk: Je ding doen

In de locatie waar ik een meerdaagse training geef, liggen de tafels in de ontvangstruimte vol met zelfhulpboeken en inzichtkaartensets. Ze wijzen de weg naar meer geluk en minder problemen, beloven een groeiend bewustzijn of het realiseren van je dromen. En bovenal zeggen ze bij te dragen aan ‘jezelf zijn’, ‘in jouw kracht staan’ of het ‘doen waarvoor je hier op aarde bent’!

Ik vind het nog al wat. Niet zozeer de beloftes, het boek moet tenslotte aanspreken om het verkocht te krijgen. Nee, het zit hem in dat ‘jezelf zijn’, ‘in je kracht staan’ en ‘je ding doen’. Dat verwondert me. Er komen meteen een hoop vragen op:

• Kan ik ook niet mezelf zijn? En wie ben ik dan? En is er wel een ‘iemand’ die zichzelf kan zijn of worden? En waar bevindt die zich dan?
• Als ik niet in mijn kracht sta, waar sta ik dan in?
• Is het ‘doen van je ding’ iets voor iedereen, of slechts voor de happy few die alles al hebben? En wat als ik er nooit aan toekom, moet ik dan reïncarneren? Is niet alles wat ik doe het ‘doen van mijn ding’? En ben ‘ik’ het eigenlijk wel die een ‘ding doet’, of ‘doet het ding’ zich via wat ik voor het gemak maar even ‘mij’ noem?

Vermoeiend zo’n bezoekje aan de boekentafel. Niks antwoorden, vooral een hoop nieuwe vragen. Mijn buurvrouw heeft er zichtbaar minder last van. Ze pakt een doosje met Engelenkaarten, sluit haar ogen en trekt een kaart. Ze leest de tekst voor aan haar vriendin die naast haar staat: ‘Leef je droom en volg je hart’. Mocht er nog enige twijfel bij haar bestaan of ze de juiste kaart heeft getrokken, de bevestigende blik van haar vriendin vergezeld van de opmerking: ’ja, dit is heeeelemaal jouw kaart’, brengt een grote lach op haar gezicht. Vastberaden loopt ze verder. Het ziet ernaar uit dat ze grote veranderingen in haar leven gaat doorvoeren.

Veel zelfhulp-, coaching-, en spirituele boeken kenmerken zich door een aantal te nemen stappen om tot het gewenste eindresultaat te komen. Zoiets als ‘8 stappen naar.... geluk, leven vanuit je hart of de realisatie van de perfecte baan, partner of wat ook’.

Het gevoel komt in me op om wat andere overwegingen voor te leggen. En dan ook maar in de vorm van 6 stappen, dat doet het vast beter.

1. Wens en visualiseer helemaal niets. En al helemaal niet met je ogen dicht. De compleetheid van wat zich nu voordoet ontgaat je namelijk volledig. Doodzonde! Houd je ogen wagenwijd open en blijf verankerd in het hier en nu.
2. Laat niets los. Om dat te kunnen, moet je eerst iets vasthouden. Zie dat alles komt en gaat, niets is blijvend. Wanneer het tijd is, laat het leven iets los. Daar hoef en kun jij niets aan te doen. Scheelt een hoop energie en frustratie.
3. Streef er niet naar om vanuit je hart te leven. Alle andere organen en onderdelen van het lichaam zullen in opstand komen, simpelweg omdat ze zich achtergesteld voelen bij het hart. Zie slechts dat het leven zich uit in vele vormen. De ene keer in de vorm van gedachtes, dan weer als gevoelens of emoties. Soms als prettig en gewenst, dan weer als vervelend of verstorend. Streef niet naar het ene gewenste, onherroepelijk roep je de ongewenste tegenkracht in sterke mate op.
4. Probeer niet je leven te creëren, dat slaat nergens op. Je hebt niets te zeggen gehad over het feit dat je bent (en had er al helemaal geen aandeel in), en kunt ook niets veranderen aan het feit dat je er over enige tijd niet meer bent. Het is een misplaatste aanname dat je veel te zeggen hebt over de tussenliggende periode. Het leven ontvouwt zich. Net zo vanzelf als het kloppen van het hart, het ademen (jij haalt tenslotte geen adem, je zou binnen de korte keren dood zijn omdat je het vergeet te doen) en het groeien van het haar (dat hoop ik althans voor je). Blijf bij de directe ervaring dat je bent. Dat is genoeg.
5. Ga niet op zoek naar je missie, je bestemming, of het vinden van ‘jouw ding’. Je eigenheid of natuur drukt zich op de meest natuurlijke wijze uit middels het lichaam-geestmechanisme dat we voor het gemak maar even jouw naam zullen geven. Daar hoef je niet voor op zoek te gaan in allerlei exotische plekken, rituelen, geloofsovertuigingen, methodes of coaching. Daar hoef je niet voor van huis weg. Je bent thuis, sterker nog, je bent nooit van huis weggeweest. Waar zou je heen kunnen? Waar jij bent, gebeurt het tenslotte! Houd je ogen heel wijd open, kijk goed en het is zichtbaar. 
6. Zoek geen reden voor en geef geen betekenis aan wat zich voor doet. Het gebeurt gewoon. We hebben de neiging om overal maar een verklaring, reden, oorzaak of uitleg aan toe te voegen in de hoop rust te vinden. Het brengt echter onrust. Het creëert niets anders dan ballast en onwaarheid en houdt ons af van de directe ervaring in het hier en nu. Laat alle ruimte aan verwondering. Rust in het niet weten.  

Wij zijn gaan geloven dat we een afgescheiden golf zijn die, losstaand van de oceaan, op zoek moet naar zijn bron. We beseffen niet dat we de oceaan zijn, er nooit los van zijn geweest en dat ‘natheid’ onze aard is. En dat het de oceaan is in haar geheel waarin de beweging plaats vindt, met de golf waarmee ik mij identificeer als tijdelijke manifestatie. Binnen dat inzicht is er het besef dat het de oceaan is die het ‘ding doet’, en niet de golf die er slechts een tijdelijke, niet losstaande, manifestatie van is.  

Mochten alle bovenstaande overwegingen niet leiden tot enige verandering in ‘je’ gedrag, en blijf ‘je’ onverminderd leven vanuit het idee dat het JOUW leven is, dat JIJ MOET CREEREN en dat daarbij het hart, gevoel en intuïtie leidend moeten zijn, doe dat dan met volle overgave. Alsof je leven er van af hangt. En waak voor het verleidelijke idee van reïncarnatie. Voor je het weet doe je langzaam aan in de aanname dat je nog een keer een kans krijgt om er wat van te maken.

Lieve meneer Ogilvie

Jaco.... jaco.... kent u die naam? Ja, zegt de zojuist overvallen mevrouw op straat. Jacobje was mijn moeder.

Een foto... een foto op een kast... met een bloem.

Ja, antwoordt ze, ik heb een foto op het dressoir staan van mijn moeder met een bloem.

Derek loopt met een voldane grijns op zijn gezicht weg. Mevrouw blijft in licht verwarde staat achter. Hoe fijn meneer Ogilvie dat u mevrouw iets heeft kunnen vertellen wat ze zelf al weet.

Een jonge man... ik voel de aanwezigheid van een jonge man. Bij vader, moeder, broer en vriendin springen de tranen in de ogen. Ja, ja... dat is mijn broer, onze zoon.

Fuck... fuck... ik ga wat grof zijn...fucking.... hij zegt fucking... hij wil niet in the spirit world zijn. Fucking. 

Nou dat is een hele geruststelling meneer Ogilvie. Moet je al dealen met de zelfmoord en het verlies van broer en zoon... is het ook nog niet wat hij wilde en heeft hij nog geen rust gevonden.

Lieve meneer Ogilvie, wat is eigenlijk het doel van uw programma? Is het idee dat mensen zich prettiger gaan voelen door uw boodschappen? En wie leest of wat voelt u eigenlijk, de energie van de overledene of de energie en beelden van degene die voor u staat?

En als u dan toch zo nodig moet doen wat u doet in uw shows, dan zou ik het fijn vinden als u een iets minder voldaan gezicht trekt wanneer u de ander informatie geeft die voor hem of haar al lang bekend is. Dan lijkt het iets minder ‘zelfverheerlijking’ en wekt u wellicht meer de indruk echt iets voor de ander te doen. Maar liever nog zie ik dat u weer iets met kinderen gaat doen... kinderen die leven... daar leek u namens het kind dingen te verwoorden die echt behulpzaam waren voor de ouders. Verkoopt u alstublieft niet langer sigaren uit eigen doos, maar ga met uw talent weer een echte bijdrage leveren.

Roze bril

En dan gaat de oudste al weer richting de 15. Zo snel gaat het. En dan draait de wereld om Playstation en vrienden en chickies op de msn. De hele dag. Af en uit zijn kamer voor een douche en aanschuiven voor wat voer. En ’s avonds verkassen naar de woonkamer voor een filmpje. Dat is zo’n beetje de beweging die er plaats vindt. 

Best relaxed vanuit zijn perspectief. De hele dag doen wat je leuk vindt.

En als wij het zo laten, is dat ook best relaxed voor ons. Je hebt geen kind aan hem.

En dan ineens zijn er van die verwachtingen. Gezellig iets met z’n vieren doen. Weer eens ‘echt’ contact hebben in plaats van de gebruikelijke vreedzame en stille co-existentie. Maar hoe we het ook inkleden, hij gaat uiteindelijk met z’n vrienden op stap. In elk geval niet de hele dag achter de pc. Wij komen er echter nog steeds bekaaid vanaf.

Ik vraag me soms wel af met welke roze bril ouders naar hun kroost kijken? Veel verwachtingen die ik bij (stief)ouderschap had, worden niet of maar magertjes ingevuld. Beelden die ik erbij had, worden weerlegd. Mijn opvoedkunde blijkt minimaal. Enige hoop op beïnvloedbaarheid is verdwenen. En ja, er zijn ook leuke momenten, uiteraard. En leerzaam, dat ook. Ik kom een hoop dingen in mezelf tegen.

Ik ben er een stuk nederiger van geworden. Als het leuk is, is het leuk, en als het niet leuk is, is het dat niet. En dat is best vaak. Verder hebben we er maar weinig over te zeggen. Het verhaal eromheen is echter opgelost en dat geeft een hoop ontspanning en elkaar kunnen laten. En zo laveren we, in elk geval zo lang we samen onder één dak wonen.

Quantumbewustzijn of Kwantum Psychologie

Soms lees ik iets waar ik zo vol van ben, dat ik er wel over moet schrijven. Zoals The Beginner’s Guide to Quantum Psychology van Stephen Wolinsky. De naam roept mogelijk allerlei beelden op (ook op het web te zien...) die de inhoud te weinig recht doen, maar staat hier voor de verbinding tussen psychologie en kwantumfysica. Of om het in één zin met de mooie woorden van Nisargadatta, op wiens leer het boek is gebaseerd, te zeggen: To discover who you are, you must first discover who you are not.

Enige zoektocht naar ‘who am I’ moet er overigens wel zijn, wil de inhoud aanslaan.  

Voorbij ‘meer willen zijn, doen, hebben en creëren’, voorbij ‘je beste zelf zijn en je missie vinden in je leven’ en voorbij ‘psychologische analyses, theorieën, diagnoses en instrumenten’. Maar dan geeft het boek ook alles.  

In het kort stelt Wolinsky dat door te ontmantelen wie we denken te zijn in de externe wereld onze hele ‘psychologie’ (gedachtes, emoties, fysiek) minder aandacht gaat vragen en er gewaarzijn komt van andere dimensies (hij beschrijft er acht: externe wereld, denken, emoties, fysiek, Essence, I AM, Collective Unconscious en Not-I-I ). Dit kan ons, als het ons is gegeven, helpen ontdekken wie we echt zijn, voorbij de ‘psychologie’ en zelfs voorbij gewaarzijn.  

En dat vraagt in de eerste plaats goed leren kennen wie we denken te zijn. Hoeveel mantra’s, yantra’s, yoga en meditatie we ook doen... we kunnen er niet omheen. Wolinsky gebruikt hiervoor het principe van Valse Kern-Vals Zelf. Gebaseerd op het enneagram (en let op, het gaat hier om a thorn to remove a thorn, dus don’t get hooked on the theory!), waarbij er 9 valse kernen te herkennen zijn, en 9 compenserende reacties (valse zelven). Een foutief geloof in valse kern I cannot do roept bijvoorbeeld een compenserend zelf op I am an overachiever. Een valse kern I am worthless geeft een ‘psychologie’ van I have value or worth en dat zal ik laten zien ook. Valse kernen houden onze hele ‘psychologie’ (ik) bijeen. Kunnen we deze echter leren kennen en ontmantelen, dan schuiven we een stukje op in de niveaus van gewaarzijn.

Het boek is ook een ‘must-read’ voor coaches en therapeuten. Waar we vaak aan de slag gaan met een foutieve aanname of geloof (afkomstig uit het geloof in Valse Kern) dat de cliënt inbrengt, kan de remedie dan ook niet anders dan foutief zijn of het Valse Zelf nog eens versterken.

Bovendien heeft menigeen, door onwetendheid, weinig zicht op het niveau waarop een issue speelt en pakt het niet aan op dat niveau, maar gooit alle niveaus op één hoop. De intentie was ongetwijfeld goed, maar resultaten blijven uit. Wolinsky legt het haarfijn uit. Wat waar is op een bepaald niveau, hoeft niet waar te zijn op een ander niveau. Een workshop 'geld creëren in de externe wereld door gedachtenkracht', heeft vermoedelijk nog maar weinig mensen rijk gemaakt. Hard werken waarschijnlijk wel. Ofwel een ander voorbeeld, aldus het Arabische gezegde: Vertrouw op God, maar bind wel je kameel vast.

Tot slot nog de 9 principes van Kwantum Psychologie van Nisargadatta Maharaj:

1. There is only one substance.

2. What you know about yourself came from outside of you, therefore discard it.

3. Question everything, do not believe anything.

4. In order to find out who you are, you must first find out who you are not.

5. In order to let go something, you must first know what it is.

6. The experiencer is contained within the experience itself.

7. Anything you think you are, you are not.

8. Hold on to the I AM, let go of anything else.

9. Anything you know about you can not be.

Nu doet dit korte stukje verre van recht aan het mooie stuk van Wolinsky. Gelukkig is er voor de liefhebber een hele pdf, gratis te downloaden van zijn website (waar overigens nog meer pareltjes te vinden zijn!).

Waartoe?

Ik word er gelukkig van of ik heb het écht nodig. Nette kleding voor werk, een paar regenlaarzen, eten, een nieuwe wasmachine omdat de oude stuk is, dat soort dingen. Daarna houdt het echt nodig hebben snel op. Minimalistisch van aard als ik ben. En in gelukkig worden van spullen geloof ik al een tijdje niet meer.

Dus stel ik mezelf met regelmaat de waartoe vraag als ik (of ‘we’ sinds ik getrouwd ben) iets wil kopen. Een toetsenbord voor de kinderen om ze te stimuleren in hun liefde voor muziek maken (5x gebruikt), een mini notebook om op reis te kunnen schrijven (1x gebruikt in 3 jaar), een iPhonemuziekboxgeval om in de slaapkamer naar muziek te luisteren (’s avonds kijk ik tv of lees ik en ’s ochtends zijn we er voor dag en dauw uit). En zo kan ik nog wel even doorgaan. Blijkbaar toch niet zo nodig en gelukkig makend... Helaas staat het wel allemaal in huis.

Laatst kwam een vriend van de man met mooie foto’s van zijn 30 jaar oude, volledig gerestaureerde landrover. Deze visuele prikkel bracht ons, voor we het wisten, in de oriëntatie voor een andere 2^e auto. In no time waren daar allerlei beelden van ‘nodig hebben’ en ‘gelukkig zijn’.

Daktari bleek echter te spartaans. Mercedes G-Klasse dan, 25 jaar oud, 4x4, ernstig leuk. Te veel risico in onderhoud. De man is geen klusser. Weekje later, twee vrienden met een Touareg op bezoek. Te koop. Proefritje, erg aangenaam in alle opzichten. We waren al bijna overstag. Toch ook een tikkie duur in alle opzichten. Mitshubishi Outlander. We vinden een prachtexemplaar, bijna om de hoek.

Maar dan komt uiteindelijk toch de waartoe-vraag. En die leidt tot het gelukkig worden van een oude auto die we nodig hebben omdat hij vies mag worden in het bos, rijdt in de sneeuw en veel ruimte heeft om kinderen en fietsen te vervoeren zonder angst voor krassen in de lak. Laten we die oude Volvo nu net op de oprit hebben staan. Setje nieuwe winterbanden erop.

Toegegeven, de waartoe-vraag is killing voor de spontaniteit, maar gunstig voor de cash-flow en mijn hang naar minimalisme. In dit geval hebben we 15.000 euro uitgespaard. Kunnen we volgend jaar mooi van op reis.