Ilse ziet en schrijft...

Duality blues

2011-12-14T15:34:00.000+01:00

Afgelopen weekend heb ik het nog maar eens geprobeerd. Zelf een workshop volgen. Ik doe het niet meer zo vaak, want eenmaal van het persoonlijke ontwikkelingspad af en goed gegrepen door het padloze pad van ‘zijn’, zijn er een hoop behoeftes van allerlei ikjes, soms zelfs samen met de ikjes, weg gevallen. Helaas is er eentje teruggekomen. En wellicht was ie er altijd al, maar wordt ie nu pas pijnlijk zichtbaar. Een ware strenge meester. Au.

Dus workshops volgen zoals verbindend communiceren waar in de basis best een heel mooi model wordt uitgelegd, moet ik misschien wel niet meer willen... niet dat ik daar überhaupt iets over te zeggen heb... maar enfin. Naast het model waarvoor ik kwam, kwamen er namelijk ook een hoop goedbedoelde stellingen langs. Over verantwoordelijk zijn voor je eigen gevoelens, altijd een keuze hebben, niets meer moeten en plezier is het summum.

De strenge meester staat bij de eerste woorden al te trappelen. Mijn bescheiden, harmonieuze en, tikkie angstige, ikje gaat echter op de rem staan. Na 1,5 dag neemt de strenge meester zulke monsterachtige en overweldigende vormen aan en braakt letterlijk alles wat ie ervan vindt eruit. Ik kijk er met verbazing naar.

Het doet me denken aan mooie blues en soulmuziek... om maar eens een voorbeeld te noemen... Deze muziek zou niet zijn ontstaan als er niet eerst een dosis prikkels en energie in de vorm van emotionele gebeurtenissen zouden zijn ‘opgeslagen’ achter het velletje van de muzikant. Wat er in die intensiteit uit komt, moet eerst intens binnen zijn gekomen en nog ergens als residu aan de muzikant kleven. Samen met een talent voor muziek in dit geval.

De ogenschijnlijk goedbedoelde woorden in de workshop triggeren een diep stuk in mij. Een draaikolk van sensaties, briesend en brullend. Een diep verlangen naar ware verbinding in de betekenis van vrij, heel, niet afgescheiden zijn...

De strenge meester staat er op momenten echter tussen. Hij staat strijdbaar op de zogenaamde ware kant van de medaille om alle het onwaars aan de overkant af te schieten. Goed bedoeld, maar hij voegt daarmee echter niets anders dan energie toe aan de andere kant van de medaille... waardoor het spel gewoon door gaat.

Blijkbaar is de strijd nog niet klaar.

Vakantie

2011-08-09T11:45:00.002+02:00

8.30 uur ’s ochtends. De ligstoelen bij het zwembad zijn bedekt met badlakens. Gereserveerd heet dat. Pannenkoeken, zoete broodjes en gebakken eieren met worst op de ontbijtbordjes. Voor de vorm een blokje meloen erbij. Te dikke en rode dijen en buiken schuifelen langs het buffet. Kinderen met spekkige heupen en bovenbenen. Obers dragen half leeg gegeten bordjes weg en vullen de vuilniszakken met verse etenswaren.

Ik vind er van alles van. Het roept veel op. Een hoop ruis, ergernis en afleiding.

300 hotels schatten we. De doorgaande weg die langs een prachtig strand loopt, is volledig volgebouwd. We slapen en ontbijten in het hotel. Daar laten we het bij. Zelfs de kinderen doen we blijkbaar geen plezier met 6 zwembaden. Na 1 duik houden ze het voor gezien.

Wat een contrast met de week ervoor. Guesthouse Dulce Vida. Wakker worden van de schapenbelletjes in de verte. Hardloopschoenen aan en rennen langs de boerderijen. Een duik in het privézwembad. Een zeer verzorgd ontbijtje, persoonlijk gebracht door de vrouw en dochter des huizes. Met veel aandacht. En de rest van de dag die zich vult met zonnen, zwemmen en tripjes naar oude dorpjes en stadjes, en vooral een beetje mijmeren in de rust van de omgeving.

Wat is het makkelijk om daar te genieten. Een leeg hoofd, inspiratie, mooie gesprekken, ontspanning, het komt vanzelf. Zelfs de jongens voelen de luxe van de plek. Zonder overvloedig aanbod. Mooi in kleinheid en eenvoud.

Dit deed me denken aan een vaker gehoorde uitspraak: ‘het is niet moeilijk om gelukkig te zijn al mediterend op een berg of wandelend in de natuur, maar kun je ook gelukkig zijn als je op straat leeft in Bangkok of simpelweg in de hectiek van alledag? Ligt daarin niet pas echte vrijheid besloten?

Een mooie uitdaging. Waar het me mee achterlaat, is het wonderlijke spel tussen enerzijds het kunnen leven met wat zich aandient en me er niet mee te identificeren, en anderzijds de onmiskenbare voorkeuren in elk individu. Zo zal de keuze voor een volgende vakantie waarschijnlijk opnieuw bepaald worden door de aard van dit beestje. Een groot hotel boeken we voortaan alleen nog maar in een stad.

Gastblogger Tim Koldijk: Je ding doen

2011-06-19T11:29:00.001+02:00

In de locatie waar ik een meerdaagse training geef, liggen de tafels in de ontvangstruimte vol met zelfhulpboeken en inzichtkaartensets. Ze wijzen de weg naar meer geluk en minder problemen, beloven een groeiend bewustzijn of het realiseren van je dromen. En bovenal zeggen ze bij te dragen aan ‘jezelf zijn’, ‘in jouw kracht staan’ of het ‘doen waarvoor je hier op aarde bent’!

Ik vind het nog al wat. Niet zozeer de beloftes, het boek moet tenslotte aanspreken om het verkocht te krijgen. Nee, het zit hem in dat ‘jezelf zijn’, ‘in je kracht staan’ en ‘je ding doen’. Dat verwondert me. Er komen meteen een hoop vragen op:

Kan ik ook niet mezelf zijn? En wie ben ik dan? En is er wel een ‘iemand’ die zichzelf kan zijn of worden? En waar bevindt die zich dan?
Als ik niet in mijn kracht sta, waar sta ik dan in?
Is het ‘doen van je ding’ iets voor iedereen, of slechts voor de happy few die alles al hebben? En wat als ik er nooit aan toekom, moet ik dan reïncarneren? Is niet alles wat ik doe het ‘doen van mijn ding’? En ben ‘ik’ het eigenlijk wel die een ‘ding doet’, of ‘doet het ding’ zich via wat ik voor het gemak maar even ‘mij’ noem?

Vermoeiend zo’n bezoekje aan de boekentafel. Niks antwoorden, vooral een hoop nieuwe vragen. Mijn buurvrouw heeft er zichtbaar minder last van. Ze pakt een doosje met Engelenkaarten, sluit haar ogen en trekt een kaart. Ze leest de tekst voor aan haar vriendin die naast haar staat: ‘Leef je droom en volg je hart’. Mocht er nog enige twijfel bij haar bestaan of ze de juiste kaart heeft getrokken, de bevestigende blik van haar vriendin vergezeld van de opmerking: ’ja, dit is heeeelemaal jouw kaart’, brengt een grote lach op haar gezicht. Vastberaden loopt ze verder. Het ziet ernaar uit dat ze grote veranderingen in haar leven gaat doorvoeren.

Veel zelfhulp-, coaching-, en spirituele boeken kenmerken zich door een aantal te nemen stappen om tot het gewenste eindresultaat te komen. Zoiets als ‘8 stappen naar.... geluk, leven vanuit je hart of de realisatie van de perfecte baan, partner of wat ook’.

Het gevoel komt in me op om wat andere overwegingen voor te leggen. En dan ook maar in de vorm van 6 stappen, dat doet het vast beter.

Wens en visualiseer helemaal niets. En al helemaal niet met je ogen dicht. De compleetheid van wat zich nu voordoet ontgaat je namelijk volledig. Doodzonde! Houd je ogen wagenwijd open en blijf verankerd in het hier en nu.
Laat niets los. Om dat te kunnen, moet je eerst iets vasthouden. Zie dat alles komt en gaat, niets is blijvend. Wanneer het tijd is, laat het leven iets los. Daar hoef en kun jij niets aan te doen. Scheelt een hoop energie en frustratie.
Streef er niet naar om vanuit je hart te leven. Alle andere organen en onderdelen van het lichaam zullen in opstand komen, simpelweg omdat ze zich achtergesteld voelen bij het hart. Zie slechts dat het leven zich uit in vele vormen. De ene keer in de vorm van gedachtes, dan weer als gevoelens of emoties. Soms als prettig en gewenst, dan weer als vervelend of verstorend. Streef niet naar het ene gewenste, onherroepelijk roep je de ongewenste tegenkracht in sterke mate op.
Probeer niet je leven te creëren, dat slaat nergens op. Je hebt niets te zeggen gehad over het feit dat je bent (en had er al helemaal geen aandeel in), en kunt ook niets veranderen aan het feit dat je er over enige tijd niet meer bent. Het is een misplaatste aanname dat je veel te zeggen hebt over de tussenliggende periode. Het leven ontvouwt zich. Net zo vanzelf als het kloppen van het hart, het ademen (jij haalt tenslotte geen adem, je zou binnen de korte keren dood zijn omdat je het vergeet te doen) en het groeien van het haar (dat hoop ik althans voor je). Blijf bij de directe ervaring dat je bent. Dat is genoeg.
Ga niet op zoek naar je missie, je bestemming, of het vinden van ‘jouw ding’. Je eigenheid of natuur drukt zich op de meest natuurlijke wijze uit middels het lichaam-geestmechanisme dat we voor het gemak maar even jouw naam zullen geven. Daar hoef je niet voor op zoek te gaan in allerlei exotische plekken, rituelen, geloofsovertuigingen, methodes of coaching. Daar hoef je niet voor van huis weg. Je bent thuis, sterker nog, je bent nooit van huis weggeweest. Waar zou je heen kunnen? Waar jij bent, gebeurt het tenslotte! Houd je ogen heel wijd open, kijk goed en het is zichtbaar.
Zoek geen reden voor en geef geen betekenis aan wat zich voor doet. Het gebeurt gewoon. We hebben de neiging om overal maar een verklaring, reden, oorzaak of uitleg aan toe te voegen in de hoop rust te vinden. Het brengt echter onrust. Het creëert niets anders dan ballast en onwaarheid en houdt ons af van de directe ervaring in het hier en nu. Laat alle ruimte aan verwondering. Rust in het niet weten.

Wij zijn gaan geloven dat we een afgescheiden golf zijn die, losstaand van de oceaan, op zoek moet naar zijn bron. We beseffen niet dat we de oceaan zijn, er nooit los van zijn geweest en dat ‘natheid’ onze aard is. En dat het de oceaan is in haar geheel waarin de beweging plaats vindt, met de golf waarmee ik mij identificeer als tijdelijke manifestatie. Binnen dat inzicht is er het besef dat het de oceaan is die het ‘ding doet’, en niet de golf die er slechts een tijdelijke, niet losstaande, manifestatie van is.

Mochten alle bovenstaande overwegingen niet leiden tot enige verandering in ‘je’ gedrag, en blijf ‘je’ onverminderd leven vanuit het idee dat het JOUW leven is, dat JIJ MOET CREEREN en dat daarbij het hart, gevoel en intuïtie leidend moeten zijn, doe dat dan met volle overgave. Alsof je leven er van af hangt. En waak voor het verleidelijke idee van reïncarnatie. Voor je het weet doe je langzaam aan in de aanname dat je nog een keer een kans krijgt om er wat van te maken.

Lieve meneer Ogilvie

2011-06-17T09:06:00.001+02:00

Jaco.... jaco.... kent u die naam? Ja, zegt de zojuist overvallen mevrouw op straat. Jacobje was mijn moeder.

Een foto... een foto op een kast... met een bloem.

Ja, antwoordt ze, ik heb een foto op het dressoir staan van mijn moeder met een bloem.

Derek loopt met een voldane grijns op zijn gezicht weg. Mevrouw blijft in licht verwarde staat achter. Hoe fijn meneer Ogilvie dat u mevrouw iets heeft kunnen vertellen wat ze zelf al weet.

Een jonge man... ik voel de aanwezigheid van een jonge man. Bij vader, moeder, broer en vriendin springen de tranen in de ogen. Ja, ja... dat is mijn broer, onze zoon.

Fuck... fuck... ik ga wat grof zijn...fucking.... hij zegt fucking... hij wil niet in the spirit world zijn. Fucking.

Nou dat is een hele geruststelling meneer Ogilvie. Moet je al dealen met de zelfmoord en het verlies van broer en zoon... is het ook nog niet wat hij wilde en heeft hij nog geen rust gevonden.

Lieve meneer Ogilvie, wat is eigenlijk het doel van uw programma? Is het idee dat mensen zich prettiger gaan voelen door uw boodschappen? En wie leest of wat voelt u eigenlijk, de energie van de overledene of de energie en beelden van degene die voor u staat?

En als u dan toch zo nodig moet doen wat u doet in uw shows, dan zou ik het fijn vinden als u een iets minder voldaan gezicht trekt wanneer u de ander informatie geeft die voor hem of haar al lang bekend is. Dan lijkt het iets minder ‘zelfverheerlijking’ en wekt u wellicht meer de indruk echt iets voor de ander te doen. Maar liever nog zie ik dat u weer iets met kinderen gaat doen... kinderen die leven... daar leek u namens het kind dingen te verwoorden die echt behulpzaam waren voor de ouders. Verkoopt u alstublieft niet langer sigaren uit eigen doos, maar ga met uw talent weer een echte bijdrage leveren.

Roze bril

2011-06-13T12:42:00.001+02:00

En dan gaat de oudste al weer richting de 15. Zo snel gaat het. En dan draait de wereld om Playstation en vrienden en chickies op de msn. De hele dag. Af en uit zijn kamer voor een douche en aanschuiven voor wat voer. En ’s avonds verkassen naar de woonkamer voor een filmpje. Dat is zo’n beetje de beweging die er plaats vindt.

Best relaxed vanuit zijn perspectief. De hele dag doen wat je leuk vindt.

En als wij het zo laten, is dat ook best relaxed voor ons. Je hebt geen kind aan hem.

En dan ineens zijn er van die verwachtingen. Gezellig iets met z’n vieren doen. Weer eens ‘echt’ contact hebben in plaats van de gebruikelijke vreedzame en stille co-existentie. Maar hoe we het ook inkleden, hij gaat uiteindelijk met z’n vrienden op stap. In elk geval niet de hele dag achter de pc. Wij komen er echter nog steeds bekaaid vanaf.

Ik vraag me soms wel af met welke roze bril ouders naar hun kroost kijken? Veel verwachtingen die ik bij (stief)ouderschap had, worden niet of maar magertjes ingevuld. Beelden die ik erbij had, worden weerlegd. Mijn opvoedkunde blijkt minimaal. Enige hoop op beïnvloedbaarheid is verdwenen. En ja, er zijn ook leuke momenten, uiteraard. En leerzaam, dat ook. Ik kom een hoop dingen in mezelf tegen.

Ik ben er een stuk nederiger van geworden. Als het leuk is, is het leuk, en als het niet leuk is, is het dat niet. En dat is best vaak. Verder hebben we er maar weinig over te zeggen. Het verhaal eromheen is echter opgelost en dat geeft een hoop ontspanning en elkaar kunnen laten. En zo laveren we, in elk geval zo lang we samen onder één dak wonen.

Quantumbewustzijn of Kwantum Psychologie

2011-05-05T12:15:00.001+02:00

Soms lees ik iets waar ik zo vol van ben, dat ik er wel over moet schrijven. Zoals The Beginner’s Guide to Quantum Psychology van Stephen Wolinsky. De naam roept mogelijk allerlei beelden op (ook op het web te zien...) die de inhoud te weinig recht doen, maar staat hier voor de verbinding tussen psychologie en kwantumfysica. Of om het in één zin met de mooie woorden van Nisargadatta, op wiens leer het boek is gebaseerd, te zeggen: To discover who you are, you must first discover who you are not.

Enige zoektocht naar ‘who am I’ moet er overigens wel zijn, wil de inhoud aanslaan.

Voorbij ‘meer willen zijn, doen, hebben en creëren’, voorbij ‘je beste zelf zijn en je missie vinden in je leven’ en voorbij ‘psychologische analyses, theorieën, diagnoses en instrumenten’. Maar dan geeft het boek ook alles.

In het kort stelt Wolinsky dat door te ontmantelen wie we denken te zijn in de externe wereld onze hele ‘psychologie’ (gedachtes, emoties, fysiek) minder aandacht gaat vragen en er gewaarzijn komt van andere dimensies (hij beschrijft er acht: externe wereld, denken, emoties, fysiek, Essence, I AM, Collective Unconscious en Not-I-I ). Dit kan ons, als het ons is gegeven, helpen ontdekken wie we echt zijn, voorbij de ‘psychologie’ en zelfs voorbij gewaarzijn.

En dat vraagt in de eerste plaats goed leren kennen wie we denken te zijn. Hoeveel mantra’s, yantra’s, yoga en meditatie we ook doen... we kunnen er niet omheen. Wolinsky gebruikt hiervoor het principe van Valse Kern-Vals Zelf. Gebaseerd op het enneagram (en let op, het gaat hier om a thorn to remove a thorn, dus don’t get hooked on the theory!), waarbij er 9 valse kernen te herkennen zijn, en 9 compenserende reacties (valse zelven). Een foutief geloof in valse kern I cannot do roept bijvoorbeeld een compenserend zelf op I am an overachiever. Een valse kern I am worthless geeft een ‘psychologie’ van I have value or worth en dat zal ik laten zien ook. Valse kernen houden onze hele ‘psychologie’ (ik) bijeen. Kunnen we deze echter leren kennen en ontmantelen, dan schuiven we een stukje op in de niveaus van gewaarzijn.

Het boek is ook een ‘must-read’ voor coaches en therapeuten. Waar we vaak aan de slag gaan met een foutieve aanname of geloof (afkomstig uit het geloof in Valse Kern) dat de cliënt inbrengt, kan de remedie dan ook niet anders dan foutief zijn of het Valse Zelf nog eens versterken.

Bovendien heeft menigeen, door onwetendheid, weinig zicht op het niveau waarop een issue speelt en pakt het niet aan op dat niveau, maar gooit alle niveaus op één hoop. De intentie was ongetwijfeld goed, maar resultaten blijven uit. Wolinsky legt het haarfijn uit. Wat waar is op een bepaald niveau, hoeft niet waar te zijn op een ander niveau. Een workshop 'geld creëren in de externe wereld door gedachtenkracht', heeft vermoedelijk nog maar weinig mensen rijk gemaakt. Hard werken waarschijnlijk wel. Ofwel een ander voorbeeld, aldus het Arabische gezegde: Vertrouw op God, maar bind wel je kameel vast.

Tot slot nog de 9 principes van Kwantum Psychologie van Nisargadatta Maharaj:

1. There is only one substance.

2. What you know about yourself came from outside of you, therefore discard it.

3. Question everything, do not believe anything.

4. In order to find out who you are, you must first find out who you are not.

5. In order to let go something, you must first know what it is.

6. The experiencer is contained within the experience itself.

7. Anything you think you are, you are not.

8. Hold on to the I AM, let go of anything else.

9. Anything you know about you can not be.

Nu doet dit korte stukje verre van recht aan het mooie stuk van Wolinsky. Gelukkig is er voor de liefhebber een hele pdf, gratis te downloaden van zijn website (waar overigens nog meer pareltjes te vinden zijn!).

Waartoe?

2011-04-02T20:47:00.000+02:00

Ik word er gelukkig van of ik heb het écht nodig. Nette kleding voor werk, een paar regenlaarzen, eten, een nieuwe wasmachine omdat de oude stuk is, dat soort dingen. Daarna houdt het echt nodig hebben snel op. Minimalistisch van aard als ik ben. En in gelukkig worden van spullen geloof ik al een tijdje niet meer.

Dus stel ik mezelf met regelmaat de waartoe vraag als ik (of ‘we’ sinds ik getrouwd ben) iets wil kopen. Een toetsenbord voor de kinderen om ze te stimuleren in hun liefde voor muziek maken (5x gebruikt), een mini notebook om op reis te kunnen schrijven (1x gebruikt in 3 jaar), een iPhonemuziekboxgeval om in de slaapkamer naar muziek te luisteren (’s avonds kijk ik tv of lees ik en ’s ochtends zijn we er voor dag en dauw uit). En zo kan ik nog wel even doorgaan. Blijkbaar toch niet zo nodig en gelukkig makend... Helaas staat het wel allemaal in huis.

Laatst kwam een vriend van de man met mooie foto’s van zijn 30 jaar oude, volledig gerestaureerde landrover. Deze visuele prikkel bracht ons, voor we het wisten, in de oriëntatie voor een andere 2^e auto. In no time waren daar allerlei beelden van ‘nodig hebben’ en ‘gelukkig zijn’.

Daktari bleek echter te spartaans. Mercedes G-Klasse dan, 25 jaar oud, 4x4, ernstig leuk. Te veel risico in onderhoud. De man is geen klusser. Weekje later, twee vrienden met een Touareg op bezoek. Te koop. Proefritje, erg aangenaam in alle opzichten. We waren al bijna overstag. Toch ook een tikkie duur in alle opzichten. Mitshubishi Outlander. We vinden een prachtexemplaar, bijna om de hoek.

Maar dan komt uiteindelijk toch de waartoe-vraag. En die leidt tot het gelukkig worden van een oude auto die we nodig hebben omdat hij vies mag worden in het bos, rijdt in de sneeuw en veel ruimte heeft om kinderen en fietsen te vervoeren zonder angst voor krassen in de lak. Laten we die oude Volvo nu net op de oprit hebben staan. Setje nieuwe winterbanden erop.

Toegegeven, de waartoe-vraag is killing voor de spontaniteit, maar gunstig voor de cash-flow en mijn hang naar minimalisme. In dit geval hebben we 15.000 euro uitgespaard. Kunnen we volgend jaar mooi van op reis.

Communicatie

2011-03-14T11:59:00.000+01:00

Vorige week was ik deelgenoot van een leiderschapstraining voor de top van een groot bedrijf. Spannend.

Het beeld vooraf is altijd anders dan het beeld ter plekke. Niets zo wonderlijk als perceptie en verwachtingen. Altijd ‘groots’ vooraf. In de zin van ‘zij hebben een verantwoordelijke taak, dus zij moeten iets bijzonders kunnen’. En dat kunnen ze ook, want doe het ze maar eens na.

Niets zo wonderlijk als mensen ook. Ik verwacht een optelsom van kwaliteiten en heldere communicatie. Tijdens een groepsgesprek over een lastig thema ‘vinden’ de mensen elkaar echter maar moeilijk. Er is geen duidelijk doel. Iedereen doet zijn best elkaar te bevragen en zijn standpunt duidelijk te maken. Ik zie steeds meer verwarde en gepijnigde gezichten. Bijna niemand begrijpt nog waar het gesprek over gaat. Het is een soort hints maar dan met woorden. De meesten hebben het al opgegeven. Ze praten allemaal Nederlands. Dat wel.

Na een uur kom ik tot de conclusie dat de groep is verworden tot één complex mens. Dezelfde menselijke trekken en worstelingen. En dat communicatie enorm moeilijk kan zijn. Onbewust doorspekt van beelden, emoties, aannames, incongruentie en impliciete boodschappen. Ons taalgebruik is vaak zo ‘impliciet’, hoe kan een ander je dan begrijpen?

Er ligt echter een schat aan informatie opgeslagen in de wijze waarop we communiceren. Kleine woordjes en tussenzinnen zeggen veel over onze conditioneringen en patronen. Onze communicatie toont ook feilloos aan wat we niet durven zeggen vanuit een gevoel van schuld, angst of schaamte.

Gelukkig kwam het groepsgesprek toch nog goed. Ineens was daar een rijtje conclusies en was iedereen er weer bij. Blij om de goede afloop. Trots omdat ze het zelf hadden gedaan. Met 30 man. Niets zo wonderlijk als communicatie.

Ik loop door een straat

2011-01-26T10:48:00.001+01:00

Vanochtend las ik een prachtig stukje tekst van Portia Nelson, geciteerd in het Tibetaanse boek van leven en sterven van Sogyal Rinpoche. Het gaat over menselijke patronen en spreekt erg tot de verbeelding.

1. Ik loop door een straat.

Er is een diep gat in het trottoir.

Ik val erin.

Ik ben verloren…ik ben radeloos.

Het is mijn schuld niet.

Het duurt een eeuwigheid om de weg naar buiten te vinden.

2. Ik loop door dezelfde straat.

Er is een diep gat in het troittoir.

Ik doe net alsof ik het niet zie.

Ik val er weer in.

Ik kan niet geloven dat ik weer op dezelfde plek ben.

Maar het is mijn schuld niet.

Het duurt nog lang voor ik eruit ben.

3. Ik loop door dezelfde straat.

Er is een diep gat in het troittoir.

Ik zie dat het er is.

Ik val er weer in…het is een gewoonte.

Mijn ogen zijn open.

Ik weet waar ik ben.

Het is mijn schuld.

Ik klim ogenblikkelijk naar buiten.

4. Ik loop door dezelfde straat.

Er is een diep gat in het troittoir.

Ik loop er omheen.

5. Ik loop door een andere straat.

Denken of voelen

2011-01-25T12:21:00.000+01:00

Via een bevriende uitgever belanden er wel eens boeken in ons huis die ik niet zelf zou kopen. Leesfreak als ik ben, lees ik ze toch. Het laatste boek dat ik las, bracht een groot pleidooi voor 'voelen' als oplossing voor veel problemen. In tegenstelling tot 'denken' dat juist de veroorzaker ervan zou zijn. Deze schrijver is niet de eerste en de enige die deze verschuiving bejubelt. Leven vanuit je hart is hot. Liefde en eenheid ook. Want dat doet leven vanuit je hart.

Het denken daarentegen verdeelt. Het zorgt voor dualiteit. Zwart - wit, warm - koud, nacht - dag, jong - oud... Hoezo veroorzaker van problemen? Je weet wat kou is bij de gratie van warm. De gedachte 'het ziet er koud uit, laat ik maar een dikke jas aantrekken', laat me tevreden de vrieskou instappen. Probleemloos, neutraal en essentieel. Best handig.

Nat - droog, hard - zacht, goed - slecht, haat - liefde... uhhh... goed - slecht, haat - liefde? Wacht even, hier gebeurt iets, we zijn ineens iets gaan 'vinden'. Een standpunt. Weg is de neutraliteit. Vanuit een oude lading emotie zitten we ineens krampachtig vast op één kant van de medaille. De andere kant willen we niet zien en wijzen we, vaak onbewust, af. Kom maar liefde, hart en voelen... ja!

En daarmee zeggen we indirect, weg met de dualiteit en het denken. Of alles wat niet hart en liefde is...

Ai opnieuw dualiteit. Nu niet meer zo neutraal. Met alle gevolgen van dien.

Het lijkt zo aanlokkelijk, voelen, leven vanuit je hart. Maar dat nastreven, gaat het je zeker niet brengen. Als er 'voelen' is, dan is dat er. En uiteraard, als er 'denken' is, dan is dat er. Het zijn twee kanten van één medaille. Wie wij zijn, gaat daar aan vooraf. Het denken en voelen komt daar in op.

See

2011-01-07T09:13:00.000+01:00

It's only in still water that we can see.

Minder 'ik'

2011-01-06T08:00:00.000+01:00

Steeds minder ‘ik’.

Steeds meer openheid.

Context veranderen of aangaan?

2011-01-05T08:00:00.010+01:00

Tim en ik praten over mijn ‘ik-weet-het-niet-met-werk-ikje’ dat met regelmaat vragen en onzekerheden de lucht in gooit als, moet ik bepaalde spannende dingen aangaan of niet? Een conclusie is dat de context hierin een bepalende factor is. Als we 27,5 miljoen in de loterij zouden winnen, dan zou ik acuut stoppen met werk. Context veranderd, probleem opgelost. Als...

Tim en ik praten over zijn ‘ik-ben-gevoelig-voor-spanning-ikje’ dat zich sinds zijn hartaanval erg op de voorgrond stelt. De eerste reactie is meer rust, vakantie, sport, vrije tijd. Ook weer die context. Helaas zijn niet alle zorgwekkende zaken aan te passen. Helaas...

Is de context veranderen, los van of het realistisch is, eigenlijk wel een oplossing? Mijn ‘drammer-ikje’ vindt het ook een beetje laf en zegt dat ik het best kan aangaan. Hop, erin, dat is de enige manier.

Mijn ‘nietsnut-ikje’ zucht, leunt achterover en laat ze het onderling uitvechten.

Ik ben benieuwd wat 2011 gaat brengen.

Iemand of niemand?

2011-01-04T12:30:00.001+01:00

Iemand... als een last op de schouders?

Of niemand?

Ik neem voor

2011-01-01T12:15:00.000+01:00

... dat ik me niets voorneem. Zo’n gedoe. Maar dan komen ze toch. De interne processen. Gedachtes over wat ik liever niet meer wil in 2011.

Ik wil af van de krampen over ‘werk’. Ik ben eerder een generalist dan een specialist. Variatie vind ik leuk en het is wat ik tot op de dag van vandaag laat zien. Van alles een beetje. Het roept echter ook vragen op. Wat wil ik nou echt? Wat kan ik? Ik neem me voor daar helderheid en focus in te krijgen in 2011.

Daar voel ik ook meteen de vernauwing. Het voelt als een soort sluiertje.

Ik heb last van het terugkerende beeld dat ik moet kiezen, beter moet worden in één ding. Waartoe eigenlijk? Zodat ik wellicht makkelijker mijn geld verdien en een nog fijner leven heb.

Dat laatste wil ik eigenlijk. Hoe? Met één of met vijf dingen, dat maakt me eigenlijk niet uit. En dan zal het wel met vijf dingen zijn, want dat is nu eenmaal wat ik doe.

Het cirkeltje is weer rond. 2011 start rustig op...

Aannames

2010-12-15T13:09:00.001+01:00

‘Mijn partner is al een paar dagen in zichzelf gekeerd, hij zal me wel niet meer leuk vinden.’ ‘Ik heb al lang niets van die vriendin gehoord, ze is me vast vergeten.’ ‘Jij hebt onze relatie verbroken, daardoor ben ik ongelukkig.’

Allemaal van die ‘fijne’ gedachtes die opkomen vanuit angst, conditioneringen, associaties of oude pijn naar aanleiding van een, in de basis, geheel neutrale situatie. Onze mind trekt vaak als een dolle conclusies. Hoe hardnekkiger we ze geloven, hoe groter de pijn, het verdriet of boosheid. Meestal toetsen we een aanname niet bij de ander, omdat we ons niet eens bewust zijn van het feit dat we een aanname doen. Of we durven het gesprek niet aan te gaan. Met een beetje pech volgen er wel reacties die beladen zijn met energie. En als de tegenpartij niet uitkijkt, is dat waar hij of zij op reageert. Ook weer vol energie. En zo vechten we de boel uit in een fictieve wereld die mijlenver af staat van dat wat er is. Misverstand, non-communicatie, frustratie... om een illusie. Au.

Soms zijn ze trouwens heel functioneel en behulpzaam. Als het sneeuwt, nemen we aan dat het glad is en rijden we voorzichtig. Konden we het daar maar bij laten. Afgelopen weekend had ik een open gesprek met twee dierbare vrienden over ‘aannames’. Er was ook een hoop verdriet. Het blijft me sindsdien bezighouden. Venijnige dingen zijn het. Als je niet oppast, kost het je vele vreugdevolle momenten van je leven... Hoe pijnlijk.

Ik ben er zelf overigens ook niet vrij van. Met regelmaat ‘kukel’ ik in een verhaal voordat ik er erg in heb. Soms met pijn, meestal met een glimlach. Soms vraag ik me af hoe het leven is zonder beperkende aannames. Dan wil ik een korte route... er niet meer instinken... grote stappen, ik-krampen aan de kant, snel thuis. Wat me helpt zodra er weer een ongemakkelijk gevoel op komt, is de vraag: ‘Is het waar?’ Het antwoord laat zich makkelijk raden.

John Wheeler

'People or circumstances cannot disturb your clarity and peace. You ultimately come to see that the only thing that ever disturbs us is our own thoughts and imagination.'

Napoleons onderbroek

2010-12-08T11:44:00.000+01:00

Onderbroek Napoleon geveild voor 31.250 euro. Slip Queen Elisabeth II binnenkort onder de hamer. Wie koopt zoiets? Een museum? Een verzamelaar? Iemand met veel geld en weinig bezigheden? Een freak?

In deze donkere decembermaand ruim ik samen met Tim en zijn zus het huis van mijn schoenmoeder leeg. Spullen in de verkoop, naar de kringloopwinkel of gratis ophalen door liefhebbers en een hele hoop bij het grofvuil.

Een aparte gewaarwording. Alles wat voor jou belangrijk was in je leven, heb je om je heen verzameld. Wij verspreiden alles weer in brokjes. We ruimen letterlijk en figuurlijk je leven op. Zodat alleen jij nog overblijft. Zoals je nu bent. Klein en prachtig.

Ik vind het wonderlijk dat spullen geladen kunnen zijn met energie. Altijd in ‘the eye of the beholder’. Een gitaar van Eric Clapton, een roze pannetje waar moeder de stoofpeertjes in maakte, Elisabeths slip. Ogenschijnlijk zo onschuldig, en tegelijk zijn bindingen de veroorzaker van angst en pijn.

Ik las een mooi citaat in een boek van reiziger Paul Theroux:

‘Je voelt een intense, maar eenvoudige, opwinding wanneer je ’s ochtends vertrekt over een pad door de bergen en weet dat je alles wat je nodig hebt op je eigen rug draagt. Je voelt zelfvertrouwen omdat je alle overbodige dingen hebt achtergelaten, en je verheugt je op een wereld van ongerept natuurschoon, waar geld geen waarde heeft en bezittingen alleen maar lastig zijn. De man met de minste bezittingen kent de grootste vrijheid.’

Alleen

2010-12-01T15:09:00.004+01:00

Deze week las ik al treinend van Mook naar Amsterdam een artikel over 'latten'. Vijf tevreden latters. Zeer gelukkig in hun relatie. Blij met hun eigen huis, spullen en tijd. Altijd al zo geweest of opnieuw opgezocht nadat ze het toch eerst samen hadden geprobeerd. Zelfs met kinderen. Drie dagen op de boerderij bij pap, twee dagen in de stad bij mam, en in het weekend allemaal samen in de stad of op het platteland. Iedereen happy.

Afgelopen weekend was ik twee dagen alleen in het boshuis. Heerlijk vind ik dat.

Ik zeg wel eens: ‘Ik ben zelf mijn beste vriend.’ Of ik nu blij ben of niet, dat verandert nooit. Ik vind alleen zijn dan ook heel lekker. Samen zijn kan ik trouwens ook, maar meestal pas na een tijdje. Eerst plaats bepalen... beetje draaien... en dan is samen ook goed.

Maar vorig weekend dus alleen. En dat is meteen ‘thuis’. Maar waarom eigenlijk, vroeg ik me af? Waarom vind ik dat nou zo lekker? Eigen tijd indelen, geen rekening houden met, niemand die iets van je wil. Ja zeker. Maar daaronder ligt iets anders. Alleen zijn geeft me een gevoel van: ‘alles ligt open’. Niets dat stuurt. Vrij, als in: ‘totale openheid’. Ik en voor mij ‘het grote niets’. En dat geeft me een extreem gevoel van vrij voelen.

Maar is het dat ook? Is het echt vrij? Het is ook makkelijk. Net zoals in de grot of op de rots zitten. Heel stil kan het er worden. Maar kom er dan maar eens uit of af, en ga de wereld in. Hoe vrij is het daar?

'Xerox'

2010-11-21T12:21:00.003+01:00

Af en toe plan ik een kuurweek. Bij een vrouw die me zeer dierbaar is. Zij kijkt dan een weekje met me mee naar allerlei ideeën die ‘om mij heen hangen’ en die een beetje knellen. Figuurlijk, maar ook letterlijk. In het lichaam.

Toen ik vanochtend achter mijn laptop zat om een nieuw stukje te schrijven, moest ik aan haar denken. Bij gebrek aan inspiratie snuffelde ik wat op het web. Genoeg voorhanden om over te schrijven. Ware het niet dat de gedachte opkwam: ‘Ja, zo kan ik het ook, schrijf nou gewoon vanuit jezelf’.

Ineens hoorde ik haar woorden: ‘Je bent een echte kopieerder. Je kijkt naar anderen en doet dingen na.’ Wat was ik boos toen. Nu ben ik zelden boos te krijgen, maar dit keer kwam ik na de sessie tierend en huilend terug bij Tim. ‘Belachelijk, ik ben echt wel authentiek. Trouwens, wie kopieert er nou niet! Ik ben helemaal klaar met haar!’

Na tien minuten stampvoeten, barstte ik door de tranen heen in lachen uit. Fantastisch. De zoeker in mij (een van de vele ‘ikjes’) die graag wil weten waar ‘hij of zij’ nou van is, voelde zich totaal niet gezien. En daar zat nogal wat energie onder. Zo maar opgelost in de woede-uitbarsting.

Zo zijn er nog wel meer ‘ikjes’ die het leven dicteren. Tijdens de volgende sessie met mijn dierbare vriendin heb ik haar bedankt. Voor het doorprikken van dit ‘ballonnetje’. De ‘kopieerder’ is wellicht nog zachtjes op de achtergrond aanwezig, maar hoeft de inspiratie in elk geval niet meer in de weg te staan.

Dottig

2010-11-14T15:55:00.003+01:00

‘Zsssjoe... zssjoe... dottig... ik zei nog drie draai wie is daar? Ja..? Wie doet dat? Even tutten... wat zezze nou...twarren kun je nou niet...ik moet in de winter vissen... sterke zoon...moet je een asbie hebben...hij is weg... toen jij belde... zssjussie... nou even daar neerleggen... buiten aan je wagen hangt een plak... de slagboom op een muur... hou eens op... zsuffie... had je gedacht... niet sluiveren... dan verzacht ze alles... ‘

In de tussentijd frunnik je aan onze handen en wrijf je over Tims pols.

Terwijl je je verhaal doet, kijk je ons helder aan. Je praat niet echt met ons, maar je lijkt te reageren op allerlei prikkels in en om jou. Wat is het toch wonderlijk dat het in dit geval zo duidelijk is dat je geen zeggenschap hebt over wat er in je opkomt en wat je zegt en doet. Terwijl we normaalgesproken de beleving hebben dat we dat wel hebben. Dat ‘ik’ gedachten produceer, ik beslis, ik kies, ik doe... Pas als we ‘ziek’ worden, en dan bij voorkeur flink ‘geestelijk ziek’, dan gaan we zien dat ‘ik’ het niet voor het zeggen heeft. En dan is dat ook nog heel moeilijk. Want eerst dachten we van wel, en nu moeten we dat idee loslaten.

Victor Lamme schreef er een mooi boek over: De vrije wil bestaat niet.
Acties (en dan gaat het over alle acties!) die wij, al dan niet bewust, lijken te ondernemen’, worden ingezet voordat wij daar überhaupt bij betrokken zijn. Pas een fractie later ontstaat een gevoel van ‘ik’ dat zegt: ‘dat heb ik gedaan’. Het maakt niet uit of we in de war zijn of niet. De vorm is misschien anders, het mechanisme niet.

‘Zsjjooee... Wie zorgt er voor mij als ik dood neerval?’
Dat doen wij toch mam, antwoordt Tim. Resoluut breng je onze handen naar elkaar en plaats je mijn hand op die van Tim. Je legt je eigen hand er even bovenop. ‘Zo’, zeg je en de volgende prikkel dient zich al weer aan.

Regenlaarzen

2010-11-10T11:04:00.003+01:00

Sinds vier maanden woon ik in een boshuis met veel tuin. Dan kun je in de herfst niet zonder regenlaarzen. Een nieuw aspect in mijn nog prille bosleven. Dus toog ik een paar weken terug naar De Boerenbond in Groesbeek. Het leek me dat ik daar de grootste kans van slagen had.

De Boerenbond had zowaar een heel aanbod. Standaard groene, iets geavanceerdere blauwe, en een serie voor de vrouw in vrolijke kleuren en printjes. Ik koos, na even dubben, toch maar voor de simpele en goedkoopste groene. Ik vind het nou eenmaal moeilijk meer geld uit te geven aan dingen die ook goedkoper kunnen... Bovendien, wie ziet me hier?

In het bos leef ik erg 'uit' de wereld. Dus ga ik soms naar mijn appartementje in Amsterdam. Even kijken wat daar gebeurt. Onder de mensen. Zoals afgelopen weekend. Op zoek naar een nieuw paar laarzen voor de winter met platte hak. Van leer. Net over de enkel. Want die zijn nu hip.

Na 3 uur shoppen in de regen en tig schoenenwinkels verder ben ik er klaar mee. Ik vind niet wat ik wil. Maar wat zie ik wel? Bijna elke schoenenwinkel verkoopt nu ook regenlaarzen. Meestal opgepimpt. Met stukken leer of stof, gespjes of bontjes. Even later zit ik in mijn favoriete en trendy koffiesalon in Oud-West. Ook daar zie ik ineens de regenlaarzen voorbij schuifelen. Groen welteverstaan!

Ik glimlach en vind het niet meer zo erg dat ik geen nieuwe laarzen heb gevonden. Hip en trendy staat al lang in mijn kast. Op de volgende regenachtige dagen dat ik naar Amsterdam ga, weet ik wel wat ik aan moet trekken.

ING denkt met u mee

2010-11-06T09:43:00.005+01:00

Vrijdag 29 oktober 2010. Mijn btw moet voor de 31ste op de rekening van de Belastingdienst staan. Ik log in op de website van de ING met mijn gebruikelijke codes. Combinatie onbekend. Drie keer. Geblokkeerd. Ik bel op.

Kunt me helpen aub? Ja hoor, u kunt nu via mij nieuwe codes aanvragen. U ontvangt binnen 5 werkdagen een nieuwe inlognaam op uw vestigingsadres in Amsterdam en kunt daarmee uw wachtwoord ophalen. Ai, te laat.

Ik leg uit dat mijn vestigingsadres weliswaar in Amsterdam is, maar dat ik meestal aan de andere kant van het land woon en werk en dat ik deze week niet van plan was naar Amsterdam te gaan. En dat ik begrip heb voor falende techniek, maar dat ze me dan vast op andere wijze kan helpen.

Kunt u de blokkering ongedaan maken? Nee, helaas.

Kunt u de nieuwe codes misschien per e-mail sturen? Nee, helaas.

Kunt u de post dan naar Mook sturen? Nee, helaas.

U kunt wel uw overschrijfkaart gebruiken. Mevrouw, die gebruik ik niet meer sinds internetbankieren bestaat. Dan kunt u uw btw vandaag op een filiaal gaan storten. Dat kost 8 euro. Hoe klantvriendelijk...

Zeven dagen later stap ik midden op de dag een nieuw en bijna leeg ING-filiaal in Amsterdam binnen om mijn nieuwe wachtwoord op te halen. Niet langer 1 balie met 5 loketten, maar een balie Vragen&Informatie met 2 man personeel, een balie Kas met eveneens 2 man personeel en 2 aparte glazen ruimtes Hypotheken&Verzekeringen met elk 1 medewerker achter een leeg bureau. Twee mensen aan de beurt bij de balie Vragen en 1 wachtende voor me.

Vragen&Informatie neemt er de tijd voor. Na 20 minuten wacht ik nog. Het filiaal staat inmiddels al 10 minuten vol met klanten. Medewerker Kas vraagt mevrouw Hypotheek of ze zich misschien naar balie Vragen wil verplaatsen. Ze start haar pc op en komt voor de vorm melden dat dat even duurt. Na 30 minuten ben ik eindelijk aan de beurt. Ja, soms loopt het ineens vol, antwoordt ze op mijn noot van kritiek dat het nieuwe filiaal weliswaar prachtig is, maar dat de wachttijd er, zelfs voor een ‘eerstwachtende’, niet korter op wordt.

35 minuten later loop ik naar buiten en pik ik toch maar even een klachtenformulier mee. Meneer Hypotheken glimlacht me vriendelijk toe vanachter zijn lege bureau. De ING denkt al lang niet meer zo met u mee.

Berg en Dal

2010-11-03T07:45:00.001+01:00

In Berg en Dal vierden rijke Nederlanders vroeger jaarlijks vakantie. Nu komen wij er elke week. Veel mensen bij elkaar. De meesten boven de 70. Of nog wat ouder. Heel gezellig of ontspannen is dat niet. Althans dat vind ik. Maar wat weet ik nou.

We stappen uit de lift op zoek naar Tims moeder. In het niets starende gezichten. Soms alles stil. Meestal veel geluid. Schel gepiep. Woorden. Flarden. Alles waar nog een lading op zit, komt langs. Veel betekenis lijkt het niet te hebben. Ik stel wat vragen. Soms komen er hele zinnen retour. Zussie, moest jij nog in Amsterdam voor die brief van de telefoon...? Het lijkt bijna een gesprek. Ik snap er niets van. Hoeft ook niet. Langzaamaan verdwijn je uit je eigen leven. Soms rustig, maar meestal met verdriet en frustratie. Pijn.

Dominique woont er ook. Hij is 63. En best gezellig. Vol leven. En een heldere geest. Als enige. Héééé, allo, oe gaat et? De zachte banden van zijn rolstoel zetten zich richting ons in beweging. Zo blij dat er eindelijk mensen komen met wie hij even kan praten. De energie spat eruit. Hij pakt mijn hand, trekt me gedecideerd naar hem toe en geeft me drie dikke zoenen. Ik laat het gebeuren. Iek zal jullie niet storen. Maar hij blijft in de buurt en praat en praat. Mijn hart doet pijn. Dag in, dag uit, woon je hier.

Na een half uur stappen we de frisse buitenlucht weer in en zuchten diep.

Niets willen

2010-10-27T10:59:00.000+02:00

Als ik niets meer wil, ben ik dan gelukkig? Niets willen, is meestal ook willen.

Ik lees veel. Vooral boeken die ik voor nu maar even ‘filosofische boeken’ noem. Mooie titels in de trant van: ‘Laat los’ of ‘Doe niets’. Op zich spreken ze me wel aan. Ik heb er meer mee dan met titels als: ‘Dromen, durven, doen’ of ‘Creëer je eigen toekomst’. Daar word ik onrustig van. Ik denk dan telkens: ‘ALS ik DAT maar heb, DAN word ik gelukkig. Maar dat is een illusie. Al dat zoeken heeft me best veel gebracht. Een volle boekenkast, een nieuw huis, (zelf)kennis, een tijdelijk spiritueel ego (wat soms best lastig is voor vrienden). Maar ben ik er nou gelukkiger van geworden?

Als er even geen wensen of verlangens zijn, dan voel ik me best prettig. Dan is namelijk alles (goed) zoals het is. En er gebeurt ook nog steeds van alles. Ook dat is goed. Maar soms ga ik dat dan opeens willen. Dan lees ik een boek: ‘Doe niets’. Een laagje verwarring ontstaat. Totdat het weer oplost.

Mijn favoriete auteur is Toon Tellegen. Hij scheef een mooi gedicht.

Waar een wil is

Ik wil het tegenovergestelde van wat ik wil

ernstig is dit (maar niet precies)

ik wil het tegenovergestelde zeggen

en omgekeerd evenredig weer ontkennen

van wat ik zeg

ik wil het tegenovergestelde denken van wat ik denk

ik wil het tegenovergestelde zijn van wat ik ben (en ook hebben)

en dus wil ik niet

wil ik liever niet

wil ik het allerliefste niet

en tegelijk wil ik

(ik ben verdwaald)

Trots

2010-10-27T08:54:00.000+02:00

Doe maar gewoon. Dat ben ik wel een beetje. Gemoedelijk, gelijkmatig en soms een beetje matjes. Ik vind het makkelijk als anderen ook zo zijn.

Gek mag overigens ook. Dat vind ik leuk, want dat ben ik zelf niet zo. Soms lukt het me om mee te doen. Vooral als ik iemand goed ken.

Maar liever niet over enthousiast, groots of dramatisch. Daar moet ik aan wennen. Zoals bij mijn man. Die kan dat als geen ander. Nu vind ik het trouwens heel leuk. En op een podium is het onmisbaar.

Ik ben dan ook niet zo vaak trots. Ik vind de dingen al snel ‘gewoon’. De dingen gebeuren. En daarom zijn ze zoals ze zijn. Voor mij.

Vorige week kwam vriendin L. een paar dagen op bezoek. Met je kleine meisje van twee sta je er sinds een half jaar alleen voor. Een bijna fulltime baan, eigen huis, een hoop te verwerken. Elke dag sta je op en ga je door. Een hoop systemen, verse bakjes eten in de diepvries voor de hele week. Tijd maken om met M. te spelen. Origamikraanvogels. Mediteren. Stempels maken van hertjes. Swappen. Schrijven op je blog. Echte postkaartjes sturen. Dat ook allemaal.

En dan ben je ineens in het boshuis. Even uitwaaien. Opgeruimd, een beetje moe en toch ook stralend. Ik voel trots, bewondering en ben geraakt. Mijn lieve vriendin. Wat doe je het goed.

Afgehakt

2010-10-25T07:42:00.000+02:00

Veel mensen geloven in God. De schepper van alles. En als God alles schiep, dan is alles goed. Dat denk ik dan zo.

Afgelopen zomer in Rome. Sint Pieter en het Vaticaanmuseum. Veel pracht en praal. En een hoop marmeren beelden van de naakte mannelijke soort in uitstekende vorm. Op één aspect na.

Waar zijn de penissen? Hier en daar een vijgenblad. En vooral veel afgebroken stompjes. Stuk voor stuk ‘ontmand’. Verzameld in een kast, diep verstopt in het Vaticaan. Toch niet zo goed.

Gedachtes. Als we ze geloven, vinden we er ineens iets van. Voor je het weet, is het de waarheid. Met alle gevolgen van dien. Het beeld is zich van geen kwaad bewust. Konden we dat maar zien.

Zoeken

2010-10-25T03:45:00.000+02:00

Op een dag is het begonnen. Althans zo lijkt het. Misschien is het er altijd al geweest, maar had ik het niet in de gaten.

Ik wil geen discussies, kritiek, kinderen en drukke mensen. Ik wil niet voldoen aan verwachtingen, hardlopen, ongesteld zijn, opgejaagd worden en piekeren over werk.

Ik wil wel wonen in een bos en Amsterdam, reizen, me vrij voelen, ongegeneerd op de bank in slaap vallen, uren lezen, meer energie hebben, nieuwsgierig zijn.

Ik wil stiekem ook makkelijk kunnen praten voor groepen, ietsje minder buik, mijn tanden bleken, altijd een essentieel antwoord geven en me in elke situatie op mijn gemak voelen.

Een hoop wil ik al lang. Ik weet dat alleen nog niet zo lang. Ik kan trouwens ook een hoop. En een hoop niet. Dat weet ik nog korter.

Het begon omdat ik wilde weten wat ik wil en kan. Want dan word ik gelukkig.

Overigens dat denk ik, maar misschien is het wel gewoon wat er gebeurt. Heb ik er wel iets mee te maken?

Ik heb best wat ‘afgezocht’. Soms slaan mijn gedachten op hol. Dan wou ik dat ik het niet meer wist. Zalig zijn zij die onwetend zijn, zegt mijn man. Een knipoog. Nog meer verwarring.

Soms komen er bezoekers in het boshuis. Wijs en geruststellend. Die brengen nieuwe woorden mee. ‘Je moet je eigen boek kunnen lezen’.

Zodat het open en weer dicht kan, komt er vervolgens bij me op. En het leven gewoon leven is. En zo af en toe gaat er een boekje open.

137 vriendinnen en 11 vrienden

2010-10-25T03:27:00.000+02:00

13 jaar. In een keer omhoog geschoten. Al 10 centimeter groter dan je stiefmoeder. Nog maar 10 centimeter van paps verwijderd. En 10 centimeter Bjorn Borg. Oranje en paars. Je spijkerbroek op je billen. Hip.

Ik zie een oude foto van je vader. Wat lijken jullie op elkaar. Je broertje en jij weten niet wie er op de foto staat. Een gegier en gebrul als het paps blijkt te zijn. Een jaar of 15. Hetzelfde kapsel, hetzelfde gezicht. Maar niet volgens jou. Je ziet er niet uit pap...! De mode van nu blijft volgens jou altijd ‘in’. Lang haar. In je gezicht. En gel, veel gel.

Een vrije dag. 22 uur op je kamer. Blehh, wahh, jah, neeh, mwoah. Msn. En soms een meisje op bezoek. De dag is alweer om.

Pap, hoe weet je nou dat je verliefd bent? Dat was 1,5 jaar geleden. En 137 vriendinnen op Facebook en Hyves terug. Een eerste verliefdheid, 3 weken lang. Toen ging ze raar doen.

Nu ben je stoer. Zo veel mogelijk vriendinnen. Verliefdheid en verkering horen voor jou niet meer bij elkaar. Lekker vinden en zoenen. En als ze wil nog een beetje meer. 13 jaar. Het is een druk leven met 137 vriendinnen. Daar passen paps en stief niet meer in. Saai.

Lompe koe, onnozele hals en blij eitje

2010-10-25T02:22:00.000+02:00

Van die woorden. Ik vind ze eigenlijk maar niks. Een beetje gênant. Een hele wereld gaat erachter schuil. Mijn oudste broer vroeger. Onhandigheid. Met een glimlach. En nu jij. ’s Nachts lig je vaak met je armen omhoog op je kussen, ellebogen gebogen. Ik knots er met m’n hoofd tegenaan als ik me naar je toe draai. Soms kun je er niets aan doen.

Mijn telefoonnummer is na 6 jaar nog niet bij je bekend. Mijn e-mailadres met of zonder puntjes? Trouwen helpt daar niets bij. Je vraagt me of ik de jongste uit school kan halen. Ik vertelde je twee keer dat ik naar de sauna ga. Het gezicht spreekt boekdelen. Reddeloosheid. Onnozele hals dekt de lading niet. Maar voor mij wel. De aarzeling. Alleen het gezicht al. Een scherp contrast. Irritatie hoeft gelukkig niet meer, alleen de twee woorden: onnozele hals... en een glimlach. Wij begrijpen elkaar best.

Met drie kinderen, een hond en een kat was het huis vroeger niet altijd schoon. Vies netje noemde hij haar wel eens. Niet zo aardig, pa. Ze bestond nog echt ook. Haar gezin was veel groter... en echt vies. Gelukkig ben ik getrouwd met een maagd. Een echte. In tegenstelling tot mezelf. Het aanrecht is schoon. Nog voor we eten. Twee keer per dag onder de douche. Soms, als je niet de deur uit hoeft, één keer, en dan wat later. Lekker in je joggingpak thuis. De hele week het zelfde. Je ruikt een beetje smoezelig. Net uit bed. Vies netje. Een grote glimlach. En wat oude gêne.

Een hartaanval deze zomer. Een hoop schrikken geblazen. Eerste hulp, ambulances en ziekenhuizen, dat ook. En pijn in het hart. Ook na de operatie. Stress doet er nog een schepje bovenop. Duidelijke grenzen gaan we aangeven. Niks meer doen wat niet prettig voor je voelt. Nou ja, beetje bij beetje dan. Want grenzen stellen is niet makkelijk. Er komen nieuwe woorden bij me op. Een blij eitje. 49 jaar. Kan best. Het is je gegund.

Je hebt ook woorden voor mij. Meestal zijn het nieuwe, die nog alle kanten op kunnen. Grumpy, nepmaagd en de baas. Of je salueert. We hebben aan een enkel woord genoeg.